آلاله

شب يلدا

تاريخ: سه شنبه بیست و نهم آذر 1384 ساعت :23:19

شب يلدا يه شبه بلند تاريك، آخرين شب خزوني پر سفره دلها از سادگي و مهربوني يه شب آخر پاييز پر حرفهاي صميمي قصه هاي خوب و ساده زير كرسي قديمي خونه مادربزرگ و مهربوني نگاهش واسه قصه تازش چشمهامون چشمه خواهش اون طرفتر ننه سرما پشت شيشه ها نشسته اين طرف گرمي لبخند راهشو بدجوري بسته شب چله، شب يلدا امشبو و شبهاي ديگر اگر مهربوني باشه ميرسه باز به سپيده با نگاه عاشق تو كه پر از نور و بهاره همه شبهاي تاريك مي گذرن بازم دوباره اگه باشي همه شبها پر اميد به فرداست واسه من كاشكي بدوني بي تو هر شب، شب يلداست. اميدوارم شب يلداي خوبي داشته باشين . اگه مامان بزرگ يا بابا بزرگ دارين حتما بهشون سر بزنين. ما كه از اين نعمت محروميم. فصلها مي آيند و به بال بر هم زدني از كنارت مي گذرند و حتي غباري از آنها روي چهره جاده ها نمي نشيند. اگر نيك بنگري اين عمر گرانمايه است كه اين گونه پر شتاب و آسيمه سر در گذر است. عمري كه از رفتار و گفتار توشكل مي گيرد و قدر مي يابد. اگر عمر عزيز را در بطالت و غفل بگذراني، حاصلي جز اندوه و دريغ و حسرت نخواهي داشت و پيوسته دريغا گوي فرصتهاي از دست رفته خواهي بود و دمادم در مقابل آينه ها به ياد ديروزهايي كه ديگر نمي آيند، آه خواهي كشيد. اول دي، اول زمستان است و زمستان همواره نمادي از دوران پيري و كهنسالي است. سالهايي كه انسان از بهار جواني فاصله مي گيرد. اگر زمستان يم بار مي آمد حق داشتيم او را چندان جدي نگيريم، اما او هر سال دارد مي آيد و ما از پشت پنجره عمر مي بينيم كه برفها چگونه چرخ زنان از آسمان به زمين مي افتند. برفها انگار ثانيه هاي زندگي من و تواند. انگار آرزوهاي به چنگ نيامده من و تواند. پس چرا از گذشت روزگار درس نمي گيريم؟ چند بهار و زمستان ديگر را خواهيم ديد؟ چقدر بد است انسان هنگامي روي ايوان بيداري بايستد كه ياران رفته باشند و هنگامي مهربان بشود كه گلها پژمرده شده باشند

نوشته شده توسط نسرین | موضوع: | لينک ثابت |

ميلاد هشتمين ستاره امامت

تاريخ: شنبه نوزدهم آذر 1384 ساعت :20:0

روزهاي كهنه در ذهنم رسوب كرده اند.

دستهايم در مه فرو رفته اند.

دلم رود كوچكي است كه تلاطمهاي عظيم را تجربه نكرده است.

همه درختان جهان اگر كاغذ بشوند، دلتنگي ام را در خود جاي نمي توانند داد.

كسي آمده است تا به كلمات طنين ببخشد

و بيابانهاي گمنام را بر تارك دنيا بنشاند.

سيزده سرود معصوم دور او را گرفته اند.

بلال اذان مي گويد و آفتاب تا كوچه هاي خاكي مدينه پايين مي آيد.

ميلاد هشتمين ستاره امامت ، امام غريبان موسي الرضا بر همه مبارك و فرخنده.

من دوست دارم در مهماني باران و خيابان براي تو آواز بخوانم

و دل سرگردانم را از غفلت و گناه بتكانم.

طلبم كن تا زائر بارگاه ملكوتيت شوم

و دلتنگيهايم را در آن بارگاه ملكوتي به فراموشي بسپارم.

تو دل يه مزرعه يه كلاغ رو سيا هوايي شده بره پابوس امام رضا ( ع ) اما اون فكر مي كنه اونجا، جاي كفتراس آخه من كجا برم، يه كلاغ، كه روش سياس من كه توي سياهي ها از همه رو سياهترم ميون اون كبوترا، با چه رويي بپرم تو همون فكرا بودش كلاغ عاشقمون يه دلش مي گفت برو يه دلش مي گفت بمون يهو يه صدايي گفت، تو نترس و راهي شو به سياهي فكر نكن، تو يه زائري برو آقا قربون صحن و گنبد و گلدسته هاتم گرد و غبار جاروي جاروكشاتم آقا گندم بريز برام به خدا كفترت مي شم اگه تا يك ناگام كني، رفيق سر به رات ميشم.