آمدم تا شکفتنی باشم

با سپيدارها تني باشم

هر كجا بي سرود و آواز است

سينه اي وقف ني زني باشم

دست بردارم و لطيف باشم

تا كجا بايد آهني باشم

گرچه قامت كشيده ام چون كوه

گاه گاهي شكستني باشم

مثل احساس در غزل جاري

چشمه در چشمه روشني باشم

واژه از پاره هاي دل گيرم

تا كه شعري شنيدني باشم

حاجي در سير و سلوك سفر حج پس از توقف و تاملي بر هستي خويش اما به بلنداي عمري كه پشت سر گذاشته است و پس از پشت سر گذاردن آن اظطراب سنگين و بالاخره پس از آن كه نداي دعوت دوست را به گوش جان مي شنود و با اطميناني كه از عنايت دوست به او دست داده است. لباس احرام مي پوشد و لبيك بزرگ خويش را به گوش هستي فرياد مي كند.

حالا حاجي محرم شده است و ترك محرمات بر او واجب. حاجي كه در تمام طول سفر تلاش كرده ذره ذره منيت ها را در خويش از بين ببرد و در آستانه احرام از درون به نفي تمامي نشانه هاي آن در وجود خويش رسيده است.

حالا بر او واجب مي شود در آينه ننگرد و اين يعني نديدن چهره خويش كه جلوه بيروني منيت هاست. حاجي بايد تا به انجام رساندن مناسك از توجه به خود حتي در حد نگاهي به تصوير خويش در آينه بر حذر باشد تا كماكان خانه دلش از هر چه غير اوست و ياد اوست تهي بماند.

پاسبان حرم دل شده ام شب همه شب

تا در اين پرده جز انديشه او نگذارم

دل حاجي چراغاني ياد دوست شده است و وجودش آينه اي خالص و شفاف و زدوده از ذره اي زنگار كه بتوان آن را تصور كرد و اينه از خود تصويري ندارد كه بخواهد در آينه اي ديگر به تماشاي آن بنشيند. حاجي در آستانه ورود به حريم يار است و مشام جانش تشنه عطر ملكوتي روضه رضوان دوست. در مدت احرام استشمام بوي خوش بر حاجي حرام شده است و اين را نيز رمزي است. همان طور كه حاجي با پرداختن خانه دل، از اغيار و زنگارها توانست آن را به مرتبه آينگي برساند تا شايسته تجلي دوست شود. مشام جان خويش را نيز بايد از عطر و بوهاي مجازي به دور نگهدارد تا هنگامي كه به حريم سرشار از عطر ملكوتي دوست مي رسد، با تمام وجود آن را حس كند و هستي اش را به نسيم آن معطر سازد.

حاجي محرم با قامتي به استواري و بلنداي سرو و به سپيدي و پاكي برف گام به گام به لحظه ديدار نزديك مي شود. سبك ترين لحظات زندگي اش را تجربه مي كند. آيا اين دستهاي او هستند كه با هر قدمي بالا و پايين مي روند؟ يا دو بالند كه او را به پرواز مي خوانند. حاجي احساس مي كند از جنس خاك نيست و وجودش آسماني و از تبار پرندگان شده است.

چشم مي بندد و دستهايش چون بال پرندگان آسمان را مي شكافند و او را از خاك رها مي كنند.

همتي بدرقه راه كن اي شوق حضور

تا سبك پر بكشيم از دل سنگيني ها

حاجي چشم مي گشايد، بوي خاك باران خورده مشامش را مي نوازد. نفسش را يك لحظه حبس مي كند، اما اين بوي خوش، مجازي نيست؛ عطر خاكي است كه آدم را از آن آفريده اند خاكي كه باران عشق الهي بر آن باريده است و اين شميم آن خاك باران خورده است.

خاطره صبح الست در حافظه اش جان مي گيرد.حالا حاجي قدم به حريم حرم گذاشته است.

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

وندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند

من اگر كامروا گشتم و خوشدل چه عجب

مستحق بودم و اينها به زكاتم دادند.

ای خدای بزرگ آن قدر به ما عظمت روح و تقوا اعطاء کن که همه ی وجود خود را با عشق و رغبت قربانی حق کنیم.

خدایا در این لحظات سخت امتحان نور ایمان را بر قلب ما بتابان و ما را از لغزش نگاه دار.

بار خدایا کمکمان کن تا روزی این لیاقت نصیب ما شود تا ما هم زائر درگاهت شویم. و  سر بر آن آستان الهی بگذاریم.