خدایا من که هستم چیزی بگویم که تو خود همه چیز را می دانی، چگونه همیشه یه یادت باشم وقتی فقط در رنجها صدایت می کنم؟ و چگونه صدایت کنم در حالی که می دانم فاصله، توهمی بیش نیست. وقتی فکرش را می کنم اگر قطره آبی کم بود کل هستی احساس تشنگی می کرد، دستم نمی رود گلی را بچینم مبادا ستاره ای لطمه ببیند. اگر زندگی ام آن طور است که تو می خواهی، بی قراری ام را کنار می گذارم و آرام می گیرم. چگونه به جستجویت بیایم ای خدا؟ کجا دنبالت نگردم؟ وقتی همه جا هستی، حتی یک قدم هم نمی توانم بردارم، در خودم می مانم و انتظار می کشم تا تو خود بیایی، اشکهایم را عاشقانه به پایت می ریزم تا قدمت را روی چشمانم بگذاری و به محراب قلبم وارد شوی اصلاٌ مگر بیرون بودی که بخواهی داخل شوی؟ می خواهم با سرور و جاودانگی هم پیمان شوم چرا که غربت و تنهایی ام کل هستی را دلتنگ می کند. وقت پریشانی به آرامش درخت و رود و پرنده که همیشه به یادت هست غبطه می خورم، مگذار عمرم به ( آماده کردن ) بگذرد و در کنار چمدان توشه ام حیران بمانم که کجا بروم؟ بعد از این همه تلاش برای داشتن همه چیز درد و تنهایی و چرا دره ژرف تهی بودن در مقابلم ظاهر شده؟ من آماده ام، اما برای رفتن به کجا؟ به من بگو کجا به انتظارم نبوده ای که بخواهم بیایم؟ برای تو که مرا، چمدان و راه را خوب می شناسی سوغات چه بیاروم و از سفر چه بگویم که ندانی؟ نمی خواهم سرم به سنگ یاس بخورد و دنیا فریبم دهد من که می دانم هر چه هست روزی ناپدید می شود چرا دل به فانی دهم؟ نشانه هایت را دیدم اما در آنها نمی مانم ، باورت کردم. جوانی در من هر روز بیشتر محو می شود پیری ام را متحیر و غمگین مکن، مگذار در ناتوانی با خطرات جوانی آه بکشم و در صف انتظار مرگ زانوهای ناتوانم بلرزد. خدایا، همواره با من بمان و تنهایم مگذار، به من کمک کن تا در این دنیای پر از دروغ و دوروئی تا آنجا که می توانم به همه محبت کنم، هر چند آنها این محبت را قبول نکنند فقط تو یاریم کن، خدایا به من کمک کن تا با کارهایم و با حرفهایم کسی را ناراحت و آزرده نسازم حرفي نزنم كه دلي بلرزد...خطي ننويسم كه آزار دهد کسي را . خدایا، چه می شد اگر گاهی چند دقیقه با من زیر باران های سمج قدم می زدی چه می شد دست مرا در دست شقایقهای غریب می گذاشتی، چه می شد اگر در روزهایی که دلم سخت گرفته..... دفتر شعرم را باز می کردی و برایم می خواندی؟! خدایا ، مرا بپذیر! سلام مرا درون کاسه ای پر از آب بینداز و کنار آینه بگذار! حرفهایم را در ابرها شناور کن! خدایا چه می شد اگر شبهای من از لبخند تو خالی نبود، چه می شد اگر عطر فرشته ها را روی پرده اتاقم نقاشی می کردی؟! مرا بپذیر با همین لباس ساده، با همین دستهایی که از شدت گناه کبود شده است. با همین واژه هایی که گاه زبانم می گیرد. با همین دلی که علیرغم بدی هایش دوست دارد در شبانه روز پنج بار صدایت کند و رو به روی تو بایستد. خدایا بگذار نخی به انگشتانم ببندم تا هرگز فراموشت نکنم که تجربه آرامش تنها با تو میسر است.