آلاله

روزگار غریب

تاريخ: جمعه بیست و نهم دی 1385 ساعت :12:13

روزگار غریبی است. گاهی آهنها و اتمها و رنگها و نیرنگها فاصله ای به قدر هزار سال نوری بین آدمها می اندازند. گاهی انسان آن قدر در تکنولوژی غرق می شود که حتی دستش را هم نمی تواند به نشانه کمک خواستن برای کسی تکان بدهد. و گاهی آن قدر از خودش دور می شود و از فطرتش فاصله می گیرد که فراموش می کند چیز عزیز و شریفی به نام دل درون سینه اش می تپد. فراموشی چقدر بد است. مگر می توان بدون یادها و یادگارها زندگی کرد؟

نمی دانم چه کسی برای اولین بار تقویم را باب کرد اما هر که بوده می دانسته که چقدر یادآوری و بزرگداشت بعضی از روزها ارجمند و واجب است و نیز میدانسته که باید تلخی بعضی روزها را همیشه به خاطر داشت.

خیلی وقته دلم گرفته خیلی وقته به این موضوع فکر می کنم که چرا آدما تا این حد می تونن عوض بشن؟ چرا هیچ کس ارزشی برای دوستی قائل نیست؟ چرا وقتی پای پول به میان میاد دوستیها، محبتها و یکدلیها همش رنگ می بازه؟ یعنی زندگی ماشینی و پول و............. تا این حد می تونه آدمارو عوض کنه؟

نمی دونم چرا تا وقتی زنده ایم ارزش خیلی چیزها رو ، ارزش خیلی از دوستیها رو نمی دونیم؟ تا وقتی زنده ایم قدر همدیگه رو نمی دونیم، هر بدی که بتونیم در حق هم انجام می دیم، وقتی به همدیگه احتیاج داریم همدیگه رو تنها می ذاریم، سراغی از همدیگه نمی گیریم، همش فکر خودمون هستیم، حتی نزدیکترین کسانمون رو هم از یاد می بریم. و............................................

وقتي دلها همه گرفته و غم دار است، وقتي همه دوستان دشمنند، وقتي سوختن تنها علاجش ساختن است، وقتي دوست داشتن پايانش از ياد بردن است، وقتي در همه راهها چاهي پنهان است، وقتي آسمان بالاي سرمان از درد دلها گرفته و سياه است، به چه چيز مي توان دل خوش كرد.

به نظرتون بهتر نیست وقت زنده بودن به یاد هم باشیم. با همدیگه مهربون باشیم. و همدیگه رو تنها نذاریم. مشکلات همیشه هست. زندگی همیشه با مشکلات و ناملایمات همراه هست. بهتره در کنار هم و با کمک هم بتونیم به زندگی ادامه بدیم.

مهم نیست زندگی تا چه حد از شما جدی بودن را انتظار دارد همه ما احتیاج به دوستی داریم که لحظه ای با او به دور از جدی بودن باشیم.

نوشته شده توسط نسرین | موضوع: | لينک ثابت |

منوي اصلي

آرشيو مطالب

پيوندها

آمار وبلاگ

طراح قالب